انگشت اشاره ام

می رسد به شمارش از واهمه های شب

و شب بی ستاره بو ندارد

که بو میکشی به اندازه از گل.....

شب می رود

بی خدا حافظ از تو

یک قطره ماه     چسبیده به راه راه پیراهنت

عروس شد ستاره

هر شب   هنوز

سلام ماه

برایش      یک فنجان قهوه ترک میبرم

 این بار هم " اهل شیر و شکر نیست

و فنجان دوم

باز هم تلخ میزند

مثل تمام این روزها که تلخ میزند 

حتی وقتی وسط حیات پشتی  لیله بازی میکنیم یا بعد از ظهر ها که تاس منچ می اندازیم/تا طول

جاده که روزی چند بار قدمش میزنیم

می ترسم .....پایی نباشد که ما را بپاید

به این خطوت خیابان خط داده اند

من       به تو نمی اید

و مرا حذف به قرینه تقدیر          از تو

هی با خودم کلنجار می روم

دستت را تا ایستگاه تو بگیرم

یا نه

فقط لباس صورتی ات را دید بزنم

وقتی

تمام اشتهایم در تو کور  شده است

بی شتاب

زمین هم تاب تاب بازی مارا نمی اورد